ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 113

اجراى حق و سستى در به كار بردن آن روا بدارم . 20 - اللَّهمّ انّى قد مللتهم و ملوّنى و سئمتهم و سئمونى فأبدلنى بهم خيرا منهم و ابدلهم بى شرّا منّى ( 1 ) ( خداوندا ، من آنانرا خسته و ملول كرده‌ام و آنان نيز مرا خسته و ملول نموده‌اند ، خدايا ، بهتر از آنان را بجاى آنان بر من عطا فرما ، و بدتر از من را بجاى من به آنان نصيب فرما ) . اينست تضاد حيات طبيعى با « حيات معقول » ، تضاديست ناسازگار . 21 - فنظرت فاذا ليس لى معين الَّا اهل بيتى فضننت بهم عن الموت و اغضيت عن القذى و شربت على الشّجى و صبرت على اخذ الكظم و على امرّ من طعم العلقم ( 2 ) ( پس نگريستم ، ياورى جز دودمانم براى خود نيافتم ، آنانرا از عرضه به مرگ نگه داشتم و چشم بر خسى كه در آن بود نهادم و با گلوى گرفته ، اندوه آشاميدم و بر فرودادن ناگواريها و تلختر از طعم زهرآگين درخت علقم تحمل نمودم ) . تلخى مشاهدهء جهالتها و پستىهاى شما تلختر از شرنگهاى جانگزا است كه بايد آن را تحمل كنم . 22 - يا اشباه الرّجال و لا رجال ، حلوم الأطفال و عقول ربّات الحجال لوددت انّى لم اركم و لم اعرفكم ( 3 ) ( اى انسان نماهاى ناانسان ، رؤياهاى كودكان در دلتان ، عقول حجله نشينان خود آرا در مغزهايتان ، اى كاش شما را نمىديدم و شما را نمىشناختم . ) اى كاش ، شما انسانهاى بىهدف را نمىديدم و از اين همه جراحات روحى در امان بودم . 23 - قاتلكم اللَّه لقد ملأتم قلبى قيحا و شحنتم صدرى غيظا و جرّعتمونى