وحى در اصطلاح اديان عبارتست از القاء شدن مستقيم حقيقت از مقام شامخ الهى به درون كسى كه شايستگى آن را دارا مىباشد . كسانى كه داراى اين شايستگى مىباشند ، پيامبران ( انبياء و رسولان ) ناميده ميشوند . ولى در لغت مطلق القاء را گويند . وحى به معناى لغوى آن است كه در اين آيه به كار رفته است : * ( وَلا تَأْكُلُوا مِمَّا لَمْ يُذْكَرِ اسْمُ ) * ( 1 ) ( و شياطين به دوستان خود وحى ميكنند كه با شما به مجادله بپردازند ) شناخت مستند به وحى قابل تحليل به چند واحد است : الف - وحى كننده ، در وحى اصطلاحى اديان ، وحى كننده منحصر در خدا است . او است كه حقايق را به درون پيامبران القاء مىنمايد . ب - وحى شونده - انسانهائى هستند كه با تصفيه و تزكيهء درون در حد اعلا شايستگى گيرندگى وحى را بدست آورده‌اند .