مفهوم استنباط عبارتست از اخراج و به فعليت رسانيدن نتيجه از مقدمات . اين عمل ذهنى نصيب هر فرد و گروهى نمىشود ، بلكه نياز به شرايط مهمى دارد كه عمدهء آنها اشباع ذهن از تجربيات مفيد و روشن بينى خاص در بارهء موضوعات و مسائل مورد استنباط مىباشد . به همين جهت است كه آيه اى كه در قرآن مجيد استنباط را مطرح كرده است ، آن را شايستهء انسانهاى آگاه كه قدرت استنباط دارند ، تذكر مىدهد : * ( 1 - وَإِذا جاءَهُمْ أَمْرٌ مِنَ الأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذاعُوا بِه وَلَوْ رَدُّوه إِلَى الرَّسُولِ وَإِلى أُولِي الأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَه الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَه مِنْهُمْ . . . ) * ( 1 ) ( و اگر امرى از امن و خوف براى آنان روى بياورد ، آن را اشاعه مىدهند و اگر آن امر را به پيامبر و اولياى امور از مسلمانان ارجاع كنند ، آنان كه آن امر را استنباط ميكنند مىدانند ) .

موضوع ياد آورى ( تذكر ) در آيات قرآنى بطور فراوان آمده است : از آن جمله : * ( 1 - يا بَنِي آدَمَ قَدْ أَنْزَلْنا عَلَيْكُمْ لِباساً يُوارِي سَوْآتِكُمْ وَرِيشاً وَلِباسُ التَّقْوى ذلِكَ خَيْرٌ ذلِكَ مِنْ آياتِ الله لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُونَ ) * ( 2 ) ( اى فرزندان آدم ما براى شما لباسى فرستاديم كه اعضاء پوشيدنى شما را بپوشاند و وسائل زندگى و