( و آن خدائيست كه زمين را بگسترانيد و در آن كوهها و چشمه سارها قرار داد و از هر گونه ميوهها جفت جفت آفريد ، شب را بروز پوشانيد . در اين حقايق آياتى است براى مردمى كه مىانديشند ) . * ( 3 - أَ وَلَمْ يَتَفَكَّرُوا فِي أَنْفُسِهِمْ ما خَلَقَ الله السَّماواتِ وَالأَرْضَ وَما بَيْنَهُما إِلَّا بِالْحَقِّ وَأَجَلٍ مُسَمًّى وَإِنَّ كَثِيراً مِنَ النَّاسِ بِلِقاءِ رَبِّهِمْ لَكافِرُونَ ) * ( 1 ) ( آيا در درون خود نينديشيدهاند كه خدا آسمانها و زمين و آنچه را كه ميان آنها است نيافريده است مگر بر مبناى حق و براى مدت معينى ، وعدهء فراوانى از مردم به ديدار پروردگارشان كافرند ) .
نتايج آياتى كه در اين مبحث مطرح شده است
نتيجهء يكم - تفكر در دستگاه آفرينش براى شناخت و بهره بردارى تكاملى از آن ، ضرورتى است كه بدون آن به هدف نهائى زندگى نمىتوان توفيق يافت . زيرا صريح آيه شمارهء يك چنين است كه فقط با انديشهء دقيق در جهان هستى است كه جدى و هدفدار بودن آن را مىتوان فهميد و جاى ترديد نيست كه اگر كسى نتواند جدى و هدفدار بودن اين جهان را درك كند ، نمىتواند آغاز و انجام وجود خود را در مجراى يك هدف و الا درك نمايد .
نتيجهء دوم - تفكر در واقعيات جهان هستى مخصوص خردمندان است .
كسانى كه از تفكر و بررسى تحقيقى در اين جهان و اسرار آن سر باز مىزنند ، قطعا عقل و خرد خود را تباه ساختهاند .
نتيجه سوم - يقينا كسانى كه با نظر پاك و مغز رشد يافته در بارهء اين جهان بينديشند ، به نتيجهء مطلوب خواهند رسيد .
اين نتيجهء مطلوب آشنائى با جهان و آيات الهى است كه ضمنا موجب آشنائى با نيروها و استعدادهاى با عظمت خود متفكر نيز مىباشد .
هامش
( 1 ) الروم آيهء 8 .