علم خداوندى بهمهء موجودات ثابت مىشود و قابل رؤيت مىگردد . دو - رؤيت با بينائى درونى است كه گاهى فعاليت وجدانى و قلبى نيز ناميده مىشود .
نتيجهء دوم
- آيه شمارهء 4 مىگويد « مگر نديده اى كه هر آنچه در آسمانها و زمين است به خدا سجده ميكنند » و در آيهء 44 از سورهء الاسراء چنين آمده است كه * ( تُسَبِّحُ لَه السَّماواتُ السَّبْعُ وَالأَرْضُ وَمَنْ فِيهِنَّ وَإِنْ مِنْ ) * ( و هيچ چيزى وجود ندارد مگر اين كه بسپاس او تسبيح مىگويند ولى شما تسبيح آنها را نمىفهميد ) ممكن است ميان اين دو آيه تناقضى به نظر برسد كه در آيه شمارهء 4 سجده آنچه را كه در آسمانها و زمين است قابل مشاهده معرفى مىكند ، ولى در آيه 44 از الاسراء تسبيح موجودات را براى مردم غير قابل فهم معرفى مىنمايد .
پاسخ اين سؤال اينست كه مخاطب در آيهء شمارهء 4 خود پيامبر اكرم است يعنى پيامبر اكرم است كه به جهت اعتلاى روحى ، سجدهء موجودات را مىبيند و مىشنود چنان كه در آيهء 41 از سورهء النور رؤيت تسبيح آنچه را كه در آسمانها و زمين است خطاب به پيامبر اكرم مىگويد : * ( أَ لَمْ تَرَ أَنَّ الله يُسَبِّحُ لَه مَنْ فِي السَّماواتِ وَالأَرْضِ وَالطَّيْرُ صَافَّاتٍ ) * ( آيا نديده اى كه آنچه در آسمانها و زمين است و پرندگان در حال پرواز به خدا تسبيح مىگويند ، اختصاص ديدن سجده و تسبيح موجودات را براى پيامبران دو آيهء ديگر تأييد مىكند : * ( وَسَخَّرْنا مَعَ داوُدَ الْجِبالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَ ) * ( و ما كوهها را با داود مسخر كرديم . آنها و پرندگان تسبيح مىگفتند ) و آيهء 18 از سورهء ص . لذا مىتوان گفت : خطاب * ( لا تَفْقَهُونَ تَسْبِيحَهُمْ ) * ( تسبيح آنها را نمىفهميد ) ، متوجه مردم معمولى است كه در پردههاى ظلمانى طبيعت و طبيعت پرستى بينائى و شنوائى درونى را از دست داده است و بقول مولوى مانند گاوى كه