ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 173

( مولوى ) تصور اين كه انسانى با داشتن نور علم در ظلمات جهالت و تباهىها غوطه ور مىشود ، درست مساوى اين تصور است كه انسانى در شب تاريك از روى سنگلاخها و گردنه‌هاى هولناك و پرتگاه‌هاى خطرناك عبور مىكند و چراغى را كه فرا راه او گرفته شده است خاموش مىسازد . بدتر از اين حالت تباهى عمل بر ضد علم است كه هيچ كلمه اى جز مبارزه با خويشتن نمىتوان بيان كنندهء آن بوده باشد . آياتى كه با بيانات گوناگون هر دو تباهى را تذكر مىدهد ، فراوان است از آن جمله : * ( 1 - مَثَلُ الَّذِينَ حُمِّلُوا التَّوْراةَ ثُمَّ لَمْ يَحْمِلُوها كَمَثَلِ الْحِمارِ يَحْمِلُ أَسْفاراً بِئْسَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِ الله وَالله لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ ) * ( 1 ) ( مثل آنان كه تورات با خود دارند ولى آن را درك و مورد عمل قرار نمىدهند . مانند الاغى است كه لوحه‌ها ( كتابها و هر اثر نمايشگر علم ) را حمل مىكند ، بد است مثل آن قومى كه آيات خداوندى را تكذيب ميكنند ، و خداوند قوم ستمكار را هدايت نمىكند ) .