حق پوشى و لجاجت در برابر آن و از كار افتادن دل مىباشد .
نتيجهء ششم - هر چيزى كه دستاويز مجادله با حق باشد ، باطل است .
و منظور جدلبازان محو ساختن حق و واقعيت از ديدگاه خود و ديگران مىباشد .
نتيجهء هفتم
- نظاره و تفكر با دو روش تحليلى و تركيبى در آسمانها و زمين و هر چه كه در آنها است ، توجه و گرايش به خدا را نتيجه خواهد داد ، مقاومت در برابر اين نتيجهء بديهى ، همان مجادله است كه مبارزه با خويشتن را بدنبال خواهد داشت .
نتيجهء هشتم - فرو رفتنهاى وسوسه انگيز در مفاهيم ساختگى از جهان هستى
و داد و قالهاى خيره كننده در شطرنج بازيهاى مغزى و كاوشهاى حرفه اى در ما فوق محسوسات و معقولات قانونى ، جز تباهى عقل و قلب و قرار گرفتن در بن بست خيالات و پندارها نتيجه اى نخواهد بخشيد و نبايد چنين تصور كرد كه وسوسهها و تضادهاى درونى كه از يقين در درون ، و جدال و انكار با زبان بوجود مىآيد ، تمام شدنى و بى اثر خواهد بود ، اينان همان احمقها هستند كه :
عشق را بگذاشت دم خر گرفت
عاقبت شد خرمگس سر لشكرش
خر مگس آن وسوسه است و آن خيال
مىدهد خارش بر او همچون گرش
مولوى
تا آخرين لحظات هوشيارى در مهلكهء خود و جز خود سرگردان و مضطرب خواهد بود ، تا آن گاه كه هشيارى و حس واقع جوئى او در آن پيكار مهلك از پاى در آيد .
نتيجهء نهم - خدا در فعاليتهاى خود مسئول نيست
و انسانها هستند كه در بارهء همهء كارهائى كه انجام مىدهند ، مسئولند . اين نتيجه كه از آيهء * ( لا يُسْئَلُ عَمَّا يَفْعَلُ وَهُمْ يُسْئَلُونَ ) * ( 1 ) ( خدا از كارى كه انجام مىدهد مسئول نيست ، و آنان مسئولند ) . مسئله اى فوق العاده با اهميتى را در بر دارد كه بايد آن را تا
هامش
( 1 ) الانبياء آيهء 23 .