مولوى اگر به اميد پيدا كردن سكون ، بر بال خيال نشسته ، گام به ما فوق كيهان بيكران بگذارى ، سپس به درون ناچيزترين ذره‌اى از يك دانه شن فرو روى ، حركت را در همه جا حكمفرما خواهى يافت . از جنين مادران گرفته تا دشت پهناورى كه انسانى كهنسال پس از سپرى كردن ساليان عمرش آخرين نفسهاى خود را در فضاى آن دشت بر مىآورد ، از اعماق اقيانوسها گرفته تا صخره‌هاى كوه پيكر كه ميليونها سال در قله اى سر بفلك كشيده وضعى ثابت از خود نشان مىدهند ، همه و همه محكوم قانون حركت و تحول بوده و تو تماشاگر ساده لوح نخواهى توانست دو بار بيك رودخانه وارد شوى ( 1 ) . آن گاه كه كلماتى