ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 155

نخست به هلاكساختن ديگران اقدام مىكنند و سپس به نابودكردن خويش مىپردازند . ضررى كه از ادعاهاى بىاساس بر تاريخ بشرى وارد آمده است ، نه تنها كمتر از ضرر اسلحهء بران كه آدميان را به خاك و خون كشيده است ، نبوده ، بلكه مىتوان گفت ضرر ادعاهاى بىاساس آن گاه كه در تحريف حيات معقول جوامع تأثير نموده است ، بيشتر و عميقتر بوده ، زيرا چنگيزها و نرونها قفس كالبد مادى آدميان را شكسته و ارواح آنان را خارج از نوبت به پشت پردهء طبيعت فرستاده‌اند ، در صورتى كه اين مدعيان نابكار ارواح انسانها را در همين خاكدان به لجن كشيده و به كلى آنها را نابود ساخته‌اند . افتراء نزنيد - هر ادعاى بىاساس كه از روى آگاهى به خلاف واقع بودن مدعا ، صورت مىگيرد افترائى است كه مدعى به خود و ديگران مىزند ، افتراء به خود مىزند ، زيرا خود مىداند كه داراى آن امتياز نيست كه به خويشتن مىبندد . افتراء به ديگران مىزند ، زيرا ديگران را فاقد آن امتياز يا داراى نقصى مىبيند كه جبران آن را در اختيار خود تلقى مىنمايد . در بعضى از آيات قرآن مجيد افتراء را كه از يك جهت همان ادعاى بىاساس است بدترين ظلم معرفى نموده ، از آن جمله : * ( وَمِنَ الإِبِلِ اثْنَيْنِ وَمِنَ الْبَقَرِ اثْنَيْنِ قُلْ آلذَّكَرَيْنِ حَرَّمَ ) * ( 1 ) ( كيست ستمكارتر از كسى كه افتراى دروغين بر خدا بزند ، تا مردم را از روى جهل گمراه نمايد ) . * ( وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى عَلَى الله كَذِباً أَوْ قالَ أُوحِيَ إِلَيَّ وَلَمْ يُوحَ إِلَيْه شَيْءٌ ) * ( 2 ) ( كيست ستمكارتر از كسى كه افتراى دروغين به خدا بزند يا بگويد به من وحى شده است ، در صورتى كه چيزى به او وحى نشده است ) .