مرتبهء اين خدا در ميان خدايان پس از پتاح است كه ايجاد كنندهء كائنات است » ( 1 ) در آيات قرآنى چگونگى اعتقاد بتپرستان در بارهء بتها بمضمون آيهء زير است : * ( « وَيَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ الله ما لا يَضُرُّهُمْ وَلا يَنْفَعُهُمْ وَيَقُولُونَ هؤُلاءِ شُفَعاؤُنا عِنْدَ الله قُلْ أَ تُنَبِّئُونَ الله بِما لا يَعْلَمُ فِي السَّماواتِ وَلا فِي الأَرْضِ سُبْحانَه وَتَعالى عَمَّا يُشْرِكُونَ » ) * ( 2 ) . ( آنان چيزهايى را جز خدا مىپرستند كه نه ضررى به آنان مىرساند و نه منفعتى . و مىگويند اين بتها شفاعت كنندگان ما در نزد خداوند هستند . به آنان بگو : آيا شما چيزى را به خدا خبر مىدهيد كه وجود آنها را در آسمانها و زمين نمىداند ( يعنى وجود ندارند ) خداوند پاكيزه و بالاتر از آن شرك است كه شما مىورزيد ) . توحيد حقيقى كه در كلام امير المؤمنين عليه السلام كمال تصديق خداوندى معرفى شده است ، آن توحيدى است كه از اين شرك بر كنار باشد . زيرا يك موجود جامد و محدود و محاصره شده در قوانين طبيعت شايسته بر نهاده شدن در برابر خداوند متعال نيست ، روح خداجوى بشرى را وابسته كردن به چنين موجود ناچيزى اگر چه بعنوان وسيله و شفيع و موجب تمركز قواى دماغى هم بوده باشد ، بكوچك انگاشتن خداى بزرگ مىانجامد . پس در حقيقت بت پرستان و آنان كه خدايان يا ارباب انواع را مورد گرايش قرار مىدهند ، خداى واقعى براى آنان مورد تصديق نمىگردد ، بلكه بدبختانه جوشش فطرت توحيد را بوسيلهء آن بتها و خدايان فرو مىنشانند .