ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 173

او آدم بود ، لذا اصرار به اشتباه خود نكرد و به تصحيح و تأويل و فلسفه بافى ناروا براى تبرئهء خود نپرداخت ، لذا با لطف و عنايات الهى [ در بعضى از روايات چنين آمده است كه خداوند اسماء مقدس أئمهء معصومين را به او ياد داد كه به آنان توسل كند ] با كمال صراحت اعتراف به اشتباه كرد و گفت : * ( قالا رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا وَإِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا وَتَرْحَمْنا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ ) * ( 1 ) ( اى پروردگار ما ، ما بخويشتن ستم كرديم ، اگر بر ما نبخشائى و ترحم نفرمائى ما از زيانكاران خواهيم بود ) . خداوند رحمتش را شامل حال او فرمود و وعدهء بازگشت به بهشت جاويدان را به او داد و سپس او را رهسپار اين دنيا كه جايگاه آزمايش و توالد و تناسل است رهسپار ساخت . حال كبر و لجاجت شيطان را در نظر بياوريم كه بجاى اين كه مانند آدم از معصيتى كه به جهت امتناع از سجده بر آدم مرتكب شده بود ، توبه و استغفار كند ، به پليدى و بىشرمى خود افزود و * ( قالَ أَنْظِرْنِي إِلى يَوْمِ يُبْعَثُونَ . قالَ إِنَّكَ مِنَ الْمُنْظَرِينَ . قالَ فَبِما أَغْوَيْتَنِي لأَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِراطَكَ الْمُسْتَقِيمَ ) * ( 2 ) ( گفت : تا روزى كه فرزندان آدم محشور خواهند شد ، به من مهلت بده . خداوند فرمود : تو از مهلت داده شدگانى . شيطان گفت : در مقابل اغوائى كه در بارهء من نموده اى ، قطعا در كمين فرزندان آدم كه صراط مستقيم را پيش خواهند گرفت ، خواهم نشست ) . [ تا آنانرا اغوا كنم