جنگ را در قلبهاى آنان زنده مىساخت . بدينگونه ، عايشه لشكر خود را به صورت جهنمى شعلهور درآورد .
پرچم عايشه پيشاپيش شتر او به وسيلهء عدهاى از مردم قريش حمل مىشد . و هرگاه يكى از پرچمداران كشته مىشد ، ديگرى آن را برمىداشت .
سربازان عايشه ، همچون سربازان امام ( ع ) آماده جنگ شدند و نبرد به صورت وحشتناك و خطرناكى درآمد .
اشعار حماسى در شعلهور ساختن آتش جنگ و نماياندن اهداف دو جبهه در اين نبرد سهم فراوانى داشت . اشعار بسيارى در اين جنگ خوانده مىشد ؛ مثلًا يكى از سربازان عايشه چنين مىسرود :
« اى مادر ما ! اى همسر پيامبر ( ص ) ، اى همسر مبارك هدايت شده ، ما طايفهء بنىضبه نمىگريزيم ، تا اينكه شاهد فروريختن سرها بر زمين باشيم . »
و از سربازان على ( ع ) شنيده شد كه كسى مبارز مىطلبد و مىگويد : « اى مادر ما ! ، مىدانيم كه تو مادر بدبختى هستى ، مادر ، فرزند تربيت مىكند و مهربانى مىنمايد ، تو مگر نمىبينى كه چه شجاعانى را مجروح مىسازند و چه اندازه دست و پا به زمين مىريزند ؟ ! »
يكى از افراد طايفهء « ازد » ، پرچم عايشه را پس از اينكه دوستش كشته شده بود ، برداشت . و در راه خود ، نگاهش به يكى از كشتگان لشكر على ( ع ) افتاد ، آنگاه چنين گفت :
« آيا مىشنوى ؟ از على ( ع ) پيروى و اطاعت مىكنى . قبل از اينكه تيزى شمشير آبدار را بچشى ، جان دادى . در راه حق با همسر پيامبر ( ص ) مخالفت مىكنى ! »
علي صوت العدالة الإنسانية (امام على ع صداى عدالت انسانى) (فارسى) — صفحة 1879
مساهمون: جورج جرداق
ص١٨٧٩