مىگويند : « ابن سبا به هر كجا مىرسيد ، تعاليم غلط خود را نشر مىكرد و مىگفت : من از كسىكه معتقد به رجعت مسيح بوده و رجعت محمد را قبول ندارد ، تعجب مىكنم . . . خدا هزار پيغمبر داشت ؛ و هر پيغمبرى وصىاى داشت ، و على هم وصى محمد است » . « 1 »
مىگويند : عبداللَّهبن سبا به على ( ع ) گفت : تو خدايى ! و على او را به « مدائن » تبعيد كرد .
مىگويند : او مطالبى را كه در حق على مىگفت ، قبل از آنكه اسلام بياورد - در زمانىكه يهودى بود - دربارهء « موسى » و « يوشعبن نون » نيز همانها را مىگفت . . .
مىگويند : ابنسبا مىگفت : على نمرده و به قتل نرسيده و ابن ملجم شيطانى را بهصورت على تصور كرده و آن را كشته است . . . و رعد صداى او و برق نور اوست . سبئىها وقتى صداى رعدا مىشوند مىگويند : عليكالسلام يا اميرالمؤمنين . « 2 »
مىگويند : در زمان خلافت على ، فرقهء سبئيه كه اصحاب را « سب » كرده و به آنها نسبت كفر و نفاق داده و از آنها تبرى مىجستند ، پيدا شدند . اين فرقه را « تبرّئيه » نيز مىگويند : و امام على از آنها تبرى مىجست و ابنسبا را در اين بدعت ، عدهء زيادى از يهوديها و رهبران نصارى و بتپرستان و ستارهپرستان كمك مىكردند . . . ( ! ! )
هامش
( 1 ) كتابهايى : محاضرات تاريخ الامم الاسلاميه تأليف شيخ محمد خضرى بك ج 2 ط 2 ( قاهره ) ص 97 و 98 و تاريخ سياسى اسلام تأليف : « دكتر حسن ابراهيم حسن » ترجمهء ابوالقاسم پاينده ج 2 ط 2 تهران ص 7
( 2 ) الانوار النعمانيه ، تأليف سيدنعمةالله جزائرى « محدث معروف » ج 2 طبع جديد تبريز ص 234