در مجلس مشورتى كه عثمان پس از بالا گرفتن فساد ، براى اصلاح امور تشكيل داد ، تنها امويان و طرفدارانشان را دعوت كرد ؛ همان كسانى كه صحابه و مردم از دست آنها به رنج بودند و شكايت داشتند . هنگامى كه حاضران نظر خود را براى انجام اصلاحات بيان كردند ، روشن شد كه دستهاى مايلند اوضاع به همين صورت ادامه يابد تا بتوانند توطئههاى خود را عملى سازند و فرصت بيشترى به دست آورند تا به مقاصد خود برسند . دسته ديگرى هم خواهان آن بودند كه اصلاحات در جهت حفظ رياست و نفوذ خودشان انجام گيرد ، اما تمام اعضاى كنفرانس از دشمنان على ( ع ) و از كسانى بودند كه از عدالت على عليه ستمگريشان و از راستگويى على ( ع ) در مقابل حيلهگريشان و از زهد او در مقابل خوشگذرانى و بىبندوباريشان و از دمكراسى وى در مقابل حكومت اشرافيشان بيم داشتند . كافى است كه بدانيم از جمله اعضاى اين كنفرانس ، معاويه بن ابىسفيان ، مروان بن حكم و عمرو بنعاص بودند !
اين گونه كارها هرگز موجب نمىشد كه على ( ع ) از عثمان فاصله بگيرد و يا به او نزديك شود . تمام تلاش او اين بود كه حكومت براساس عدالت باشد ، هرچند عثمان و درباريانش در برابر على ( ع ) روش خصمانهاى در پيش گيرند . على ( ع ) ، عثمان را تا آخرين ساعات زندگىاش نصيحت مىكرد كه براساس عدالت رفتار كند تا كار حكومت سامان يابد . هنگامى كه مردم عليه عثمان شوريدند ، على ( ع ) ناگزير شد كه هم نسبت به مردم و هم نسبت به خليفه ملايمت نشان دهد . به همين جهت موضع عثمان و بنىاميّه را نسبت به خود ناديده گرفت و نزد خليفه رفت و به او گفت : « مردم پشت سر
علي صوت العدالة الإنسانية (امام على ع صداى عدالت انسانى) (فارسى) — صفحة 1702
مساهمون: جورج جرداق
ص١٧٠٢