هنگامى كه حجربن عدى را براى اعدام مىبردند ، گفت : « خدا حاكم بين ما و امت ماست . عراقيها عليه ما شهادت دادند و شاميان هم ما را به قتل رساندند ! »
بنىاميه نمونههاى بارز پادشاهان در تاريخ و ميل آنان به حكومت فردى و استبدادى و تجسّم ويژگى سودجويى ، احتكار و غارت اموال و به بندگى كشيدن مردماند .
از سوى ديگر علىبن ابيطالب ( ع ) و فرزندانش ، نمونههاى روشنى از انديشهء انسانى و كارهاى پسنديده ، حكومت دموكراسى و طلب رفاه براى عموم ملت و جلوگيرى از حيف و ميل رياستمداران متنفذ و خوشگذران را تجسّم مىبخشند .
روش هر دو دسته در دوستان و يارانشان هم اثر گذاشته بود . دنياطلبان و سودجويان متنفّذ به طمع سودجويى مادى و كسب منافع معينى به بنىاميّه مىگرويدند و خيل بسيار مردم نيز به دنبال آنان مىرفتند . زيرا مردم از آن اندازه از رشد فكرى بهرهمند نبودند كه بتوانند نفع و ضرر خود را تا آيندهاى دور دريابند . اگر فكر مىكردند كه كارى براى آنها سودآور است ، انجام مىدادند ، اگرچه نفع آن كوتاه و نزديك بود . آنان فقدان مردى همچون على ( ع ) را احساس نمىكردند ، كه با او مخالفت كردند و حقّش را پايمال ساختند . و در مقابل به كنه نيّت دشمنان على نيز پى نمىبردند تا برآنچه كردند به سختى پشيمان شوند و هنگام پشيمانى هم گذشته بود . به تدريج چهرهء روشن عدالت ناب اجتماعى پنهان شد و چهرههاى حيله و مكر و ستم و حكومت استبدادى مطلق ظاهر گرديد !
علاقمندان به علىبن ابيطالب ( ع ) و فرزندانش ، برپايهء فطرت
علي صوت العدالة الإنسانية (امام على ع صداى عدالت انسانى) (فارسى) — صفحة 1650
مساهمون: جورج جرداق
ص١٦٥٠