را شايسته بندگى مىدانست و در پيشگاه او تضرع ، بندگى وعبوديت مىكرد .
دل آنحضرت آكنده از عشق الهى ومالامال از رحمت وعطوفت بود .
براين اساس دل سرشار از عاطفه داشت .
سرباز در هنگامه كارزار ، بايد عاطفه را كنار گذاشته و خود را مسلح به قدرت وقاطعيت نمايد و با دشمنان با صلابت وحماسه آفرينى به پيكار بپردازد .
انسان جنگجو در آن شرايط با داشتن روحيه ستيز وجنگاورى مورد مؤاخذه وملامت قرار نمىگيرد . ولى ما مىدانيم كه دل على عليه السلام در جنگ با دشمنان مالامال از احساس وعاطفه مىگرديد و از اينكه چرا دشمنانش بدليل مخالفت با ولايت على عليه السلام وارد جهنم مىشوند دلش اندوهگين وديدگانش پر از اشك مىگرديد .
دل او آميخته با مهر ، محبت وصميميت وچنان دوستدار پيامبر خدا بود كه خود را فداى حضرت محمد صلى الله عليه و آله كرده وجان شريف آن حضرت را بارها از گزند دشمن حفظ نمود وخوابيدن او در بستر پيامبر ودفاع از حريم آنحضرت در جنگها ، خود بزرگترين دليل از وفادارى اوست .
در باره دومين موهبت الهى يعنى انديشه وعقل روشنگر ، صفات مناقب ديگرى سرچشمه مىگيرد مانند علم وانديشه ، ژرفنگرى ، بصيرت وآگاهى به قرآن ، معارف ، فقه و ديگر ويژگهايى كه به نور عقل
امام على (ع) پيشواى صديقين (فارسى) — صفحة 28
مساهمون: خاكرند
ص٢٨