ديگرى پديد مىآيد كه از جمله آن ايمان ژرف و يقين ، بُردبارى و صبر ، عطوفت ومهربانى ، گذشت وايثار و ديگر فضايل ارزشمندى كه از جان ودل او بر مىخيزد را مىتوان نام بُرد .
برايناساس قلبودل على عليه السلام چنان فراخ وگسترده بود كه بالاترين آرزويى كه انسان براى بدست آوردن آن مىانديشد وتلاش مىكند از نظر امير المؤمنين پشيزى ارزش نداشت ودرون قلب او كمترين تمايل وگرايشى به آن نشان نمىداد ، آيا در اين دنيا آرزويى بزرگتر از به قدرت وحكومت رسيدن ، وجود دارد ؟
هر چند فرمانروايى بر مسلمانان واداره عادلانه زندگى مردم وتعيين سرنوشت امّت از اهميت بالا وخاصى بر خوردار است بويژه اگر اين مسؤوليت خطير و بزرگ نيز الهى باشد ولى اميرالمؤمنين على عليه السلام به اين نوع حكومت كوچكترين توجه وعنايتى از خود ابراز نمىداشت .
در بارهء شخصيت او گفتهاند ، قدرت به ديگر حكمرانان قبل و پس از او زينت مىبخشيد ، ولى امام على عليه السلام قدرت وحكومت را زينت داد .
وسعت دل امام على عليه السلام نه تنها آن عصر را ، بلكه جهان آخرت را پس از پايان دنيا در خود جا مىداد و با يك ديده دوزخ و با ديده ديگر بهشت را مىنگريست و از مرحله ترس از آتش دوزخ گذشته و تا گرايش به بهشت برين راه يافته وقلب او چنان فراخ شده بود كه با خداى خويش راز ونياز مىكرد ، زيرا شايستگى بندگى را داشت و هيچ چشم داشتى از بهشت و نه هراسى از دوزخ داشت . بلكه خدا
امام على (ع) پيشواى صديقين (فارسى) — صفحة 27
مساهمون: خاكرند
ص٢٧