بيته و عصبته و ورثته و اوليائه . . . و لا تنازع فى حقه و سلطانه فبينا نحن كذلك اذ نفر المنافقون و انتزعوا سلطان نبينا منا . . . و ايم الله لو لا مخافتى الفرقة بين المسلمين و ان يعود اكثرهم الى الكفر . . . » يعنى : همانا هنگامى كه خداوند جان پيامبرش - كه بر او و خاندانش تحيت و درود باد - را گرفت ، گفتيم : خاندان و خويشان و وارث و نزديكان پيغمبر ما هستيم . . . و كسى با ما درباره حق و فرمانروايى او ستيزه نكند ، در اين احوال بوديم كه منافقين پيش رفتند و حكومت پيامبرمان را از ما گرفتند . . . به خدا قسم ! اگر از ايجاد تفرقه در ميان مسلمانها بيم نداشتم و اگر اين نبود كه بسيارى از مسلمانها به كفر بازگردند . . . . ؛ و نيز زمانى كه به منزل ذى قار ( جايى است نزديك بصره ) فرود آمد ، از كسانى كه در نزدش بودند ، بيعت گرفت . آنگاه فرمود : و قد جرت امور صبرنا عليها و فى اعيننا القذى . . .
و كان الصبر عليها امثل من ان يتفرق المسلمون . . . و هذا طلحة و الزبير ليسا من اهل النبوة . . .
حين رايا ان الله قد رد علينا حقنا بعد اعصر فلم يصبرا . . . حتى وثبا على دأب الماضين قبلهما ليذهبا بحقى و لفرقا جماعة المسلمين عنى . . . » ، يعنى : جرياناتى پيش آمد كه ما در برابر آنها شكيبايى كرديم ، درصورتىكه شكيبايى بر آن مانند شكيبايى كسى بود كه در چشم او خار و خاشاك و غبار بود . . . شكيبايى بر اين امور بهتر از اين بود كه در ميان مسلمانها تفرقه و جدايى افتد . . . طلحه و زبير از خاندان پيامبر نيستند . . . آن دو پس از گذشت مدتها چون ديدند ، خداوند حق ما را ( خلافت و زمامدارى ) به ما برگردانيد ، صبر نكردند و به روش پيشينيان از جاى جستند تا حق مرا بستانند و مسلمانها را از گرد من پراكنده كنند ؛ . . . و نيز زمانى كه اهل كوفه در منزل ذى قار با على ( ع ) ديدار كردند ، فرمود : « يا اهل الكوفة انكم من اكرم المسلمين . . . » « 1 » يعنى : اى اهل كوفه ! شما از بزرگوارترين مسلمانها هستيد . اهميت فرمايش اخير آن حضرت بر كسى پوشيده نيست ، زيرا روى سخنش با كوفيان است و آنها را با كلمه مسلمين ، خطاب مىكند ؛ بااينكه كوفه مركز شيعيان يعنى ياران و پيروان آن حضرت بوده است .
با توجه به مطالب گذشته گفتارمان را در مورد تشيع علوى ( چه عقيدتى و چه
هامش
( 1 ) - المفيد ، الارشاد ، طهران ، 1377 ، ص 117 ، 118 ، 119 .