( 1 )
سوق النبط :
بازارى است كه از دورهء جاهلى در مدينهء منوره وجود داشت و سالى يك بار برپا مىشد . نبط : واحدش نبطى و نباطى ( به تثليث نون ) و جمع آن انباط است . نبيط : قومى از عجم بودند كه در ميان دو عراق ( كوفه و بصره ، يا عراق عجم و عراق عرب ) مىزيستند و علت نامگذارى آنان به نبط ، اين بوده كه مواد قابل استخراج را از دل زمين در مىآوردند . اين نام بعدها دربارهء تودهء عوام و طبقات پست مردم به كار رفت .
عبارت « كلمة نبطيه » يعنى واژهاى عاميانه ، از همين معنا گرفته شده است .
اين قوم ربطى به دولت معروف انباط ندارند . ظاهرا قوم نبيط به مدينه كالا مىآوردهاند و مىفروختهاند و به همين دليل اين بازار به آنان نسبت داده شده است . بازار نبط تا صدر اسلام ادامه داشت ؛ دليلش اين است كه در سيرهء نبوى از آن ياد شده و آمده است كه آن حضرت بعضى شترهاى خود را از اين بازار مىخريد .
( 2 )
سوى :
( به ضمّ اول ) ، جايى است در بادية السماوه و در عراق ، كه خالد بن وليد در مسير خود به شام از آنجا عبور كرد .
( 3 )
سويداء :
مصغّر « سوداء » ، جايى است در راه مدينة النبى به شام كه تا مدينه دو شب راه فاصله دارد .
( 4 )
سويقه :
مصغّر « ساق » است . مشهورترين سويقهها در تاريخ مدينه سويقة الهاشميين يا سويقهء عبد اللّه بن حسن است كه در پنجاه و يك كيلومترى جنوب غربى مدينه قرار دارد . اين سويقه در طول تاريخ بارها ساخته و تخريب شده است و امروزه از آثار باستانى است .
( 5 )
سهام :
( به فتح اول و دوم ) ، نام مكانى است در يمامه كه نبرد ميان ثمامة بن أثال و مسيلمهء كذّاب در زمان خلافت ابو بكر ، در آنجا رخ داد . در شعرى از ابو سفيان بن حارث ، كه در آن ، از پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله معذرت مىخواهد ، اين نام ذكر شده است .
( 6 )
السّيّ :
( به كسر سين و ياى مشدّد ) ، سمهودى مىنويسد : جايى است كه با مدينه پنج شب راه فاصله دارد و در ناحيهء « ركبه » است . سريّهء شجاع بن وهب اسدى براى سركوب جمعى از قبيلهء