( 1 )
سمره :
درختى بوده كه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله از آنجا محرم مىشد و به تدريج نام آن براى آن مكان علم شد . سمره در « ذو الحليفه » ( مسجد شجره ) واقع است و هر كس براى حج يا عمره از آنجا بگذرد از همانجا نيت احرام مىكند .
( 2 )
سمعان :
( دير ) ، موضعى است در شام كه قبر عمر بن عبد العزيز در آنجا است .
( 3 )
سميره :
« 1 » مصغّر « سمره » است و « سمره » درخت بيابانى معروفى است . عمره دختر دريد بن صمّه ، در شعرى كه در رثاى پدرش كه در جنگ حنين در نخله كشته شد ، اين گونه سروده و اين نام خاص را آورده است :
لعمرك ما خشيت على دريد * ببطن سميرة جيش العناق
( 4 )
سمينه :
در خبر وفات امّ المؤمنين ، زينب بنت جحش آمده است : قبر او را در بقيع كندند و از سمينه خشت آوردند و قبر را پوشاندند . سمينه آنگونه كه در معجم المعالم معرفى شده ، از مدينه دور است و من در اطراف و نواحى مدينه جايى به اين نام شناسايى نكردم . شايد سمينه وصفى براى يك زمين باشد و نه اسم خاص . بر اين اساس ، « سمينه » مؤنث « سمين » است به معناى زمينى كه در آن سنگ نباشد . در حومهء مدينه « سمينان » داريم كه مصغّر « سمنان » است و وادىاى است كه راه ميان صلصله و خيبر ، در كيلومتر سى و هشت صلصله ، آن را قطع مىكند . صلصله در راه مدينة النبى به تبوك واقع است .
( 5 )
سناجيّه :
به وزن « كراهيّه » و « رفاهيّه » ، دهى بوده نزديك عسقلان در فلسطين . به گفتهء برخى : از اعمار و توابع رمله و دهكدهء ابو قرصافه ، صحابى پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله بوده است .
( 6 )
سنح :
( به ضمّ اول و سكون دوم ) ، جايى است در عوالى مدينة النبى ( در قسمت بالاى مدينه ) كه ابو بكر هنگام ازدواج با مليكه و به قولى : حبيبه دختر خارجة بن زهر « 2 » انصارى در آنجا سكونت داشت .
خبر رحلت پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله نيز در سنح ،
هامش
( 1 ) . در معجم البلدان آمده است : سميره وادىاى است نزديك حنين كه دريد بن صمّه در آنجا كشته شدم .
( 2 ) . در معجم البلدان ، خارجة بن زيد بن زهير . . .
آمده است - م .