( پس از آن كه نور خداوندى حضرت موسى عليه السلام را احاطه كرد . به ميان قومش برگشت و چهل روز ميان قومش بود ، هيچ كس او را نمىديد مگر اين كه جان خود را از دست مىداد تا اين كه موسى پوشاكى بسرش پوشيد كه برقعى داشت كه صورتش را مىپوشانيد ، مبادا كه كسى از ديدن آن روشنايى ماوراى طبيعى بميرد ) . « لا يسعنى ارضى و لا سمائى و يسعنى قلب عبدى المؤمن . ( 1 ) ( زمين و آسمانم گنجايش مرا ندارند ، دل بندهء مؤمن است كه مىتواند گنجايش مرا داشته باشد . )