تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحة 66

( هنگامى كه نعمتى را به انسان داديم ، از سپاس وگرايش بما روى گردان شده و از اداى حقوق آن نعمت دور مىشود و موقعى كه شرى به او برسد مايوس مىگردد ، به آنان بگو : هر كسى مطابق آن چه كه براى خود پذيرفته است ، رفتار مىنمايد ، پروردگار شما است كه به هدايت شدگان طريق حق داناتر است ) . « ويُضِلُّ الله اَلظَّالِمِينَ ويَفْعَلُ الله ما يَشاءُ 14 : 27 » ( 1 ) ( وخداوند ستم كاران را گم راه مىكند واو هر چه بخواهد انجام مىدهد ) . « إِنَّا لِلَّه وإِنَّا إِلَيْه راجِعُونَ 2 : 156 » ( 2 ) ( ما از آن خدا و به سوى او برمىگرديم ) . « مُتَّكِئِينَ فِيها عَلَى اَلأَرائِكِ لا يَرَوْنَ فِيها شَمْساً ولا زَمْهَرِيراً 76 : 13 » ( 3 ) ( آنان در بهشت به سريرهاى بهشتى تكيه نموده نه آفتابى در آن خواهند ديد و نه سرمايى ) . « أَلا لَه اَلْخَلْقُ واَلأَمْرُ تَبارَكَ الله رَبُّ اَلْعالَمِينَ 7 : 54 » ( 4 ) ( هشيار باشيد كه عالم امر وسلسلهء آفرينش از آن او است ) . « فَلَمَّا جَنَّ عَلَيْه اَللَّيْلُ رَءا كَوْكَباً قالَ هذا رَبِّي فَلَمَّا أَفَلَ قالَ لا أُحِبُّ اَلآفِلِينَ 6 : 76 » ( 5 ) ( وقتى كه شب تاريكى خود را روى او ( ابراهيم ) آورد ، ستاره‌اى را ديد وگفت : اين است پروردگار من وقتى كه ستاره ناپديد شد ، فرمود من ناپديد شونده ها را دوست نمىدارم . )