تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحة 560

مساهمون:

ص٥٦٠
پشت وپناه راه هاى خطرناك ياران با خلوصاند ، بلكه اگر نيكو بنگرى راه واقعى كه مستقيما تو را به مقصد رهنمون خواهد گشت ، همان يار با وفا است . موقعى كه به محفل روحانى ياران بار يافتى ، سكوت اختيار كن و خود را نگين حلقهء آن جمع منما . مگر نمىبينى كه مسلمانان در نماز جمعه خاموش و با يك انديشه صفها كشيده و به معراج الهى به پرواز درمىآيند . رخت به سر منزل خاموشى بكش و براى پيدا كردن نشان راه حق وحقيقت از هر گونه نام ونشان درگذر . پيامبر ما فرمود : در پيمودن اقيانوس زندگى موقعى كه راه را گم كردى به ياران من كه ستارگان آسمان حقاند درنگر و راه خود را پيدا كن . ديده بر ستارگان باز كن و در جستجوى راه باش و زياد سخن بازى مكن ، زيرا سخن نظر وانديشه را به تشويش مىاندازد -
گر دو حرف صدق گويى اى فلان گفت تيره در عقب گردد روان
مگر اى واله سخن پردازى ، نشنيده‌اى كه الكلام يجر الكلام سخن هميشه سخن ديگر را به دنبالش مىكشد ، نه اين كه انديشه را به كار بياندازد . لذا تا بتوانى حتى سخن راستين را شروع مكن ، زيرا اختيار سخنى كه در دنبالش خواهد آمد از دست تو خارج مىگردد . متوجه باش -
نيست در ضبطت چو بگشادى دهان از پى صافى شود تيره روان
تنها معصومين مانند پيامبر ما هستند كه سخن از روى هوا نمىگويند . اى مرد الهى به حال درونى بپرداز وسخنور درون باش و مانند من سخرهء قال ومقال مباش .