مىسازد و اين گريه نماز او را به حد اعلاى كمال مىرساند و به بارگاه قرب الهى رهنمونش مىگردد .
و همچنين اگر گريه او براى مشاهدهء عظمتهاى ماوراى طبيعت است نماز او بسيار پر رونق وكامل است كه نماز براى همان وضع شده است و اگر نوحه وافغانش براى رنج بدن ودرد ماتم بوده باشد وى هم نخهاى رشته را پاره كرده وهم دوك را شكسته است ( هم گريه بىفايده كرده وهم نماز باطل است ) و نيز اگر گريه اش از سوگ فرزند است نماز چنين شخصى دو جو ارزش ندارد ، زيرا روح او در گرو بىگانگان است ، پس بدون ترديد گريهء او بىحاصل و نمازش باطل خواهد بود . اصل نماز رها كردن بدن و ترك خويشاوندان مىباشد . بايد آدم نمازگزار از ابراهيم خليل عليه السلام بياموزد و فرزند خود را قربانى وصول به بارگاه الهى نمايد وتن به آتش نمرودى دهد . خلاصه اين كه بايد بدانى از گريه تا به گريه فرق وتفاوت زيادى است .
تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحة 461
مساهمون: محمد تقي جعفري
ص٤٦١