( حضرت امام محمد باقر عليه السلام مىگويد : خدا فرموده است كه بعضى از بندگان با ايمان من از من تقاضاى اطاعت مىكنند كه آنان را به اطاعت كردن موفق بدارم ، من اطاعت را از آنان ممنوع مىدارم مبادا كه به درد عجب گرفتار شوند . )
تفسير ابيات
اكنون پاسخ طاووس را بشنو تا بدانى كه خطاب همواره با نيك منشان است ، وقتى كه از گريستن فارغ گشت به آن حكيم گفت برو زيرا تو در گرو رنگ و بو گرفتارى ، مگر نمىبينى كه به انگيزگى اين بال وپرها از هر طرف صدها بلا ومصيبت سراغ مرا مىگيرد ؟ چه بسا صيادان بىرحم كه شب و روز براى به دست آوردن اين پرها از هر طرف دامى سر راه من مىگسترانند تير اندازان زبردست براى همين بالها تيرها به سوى من كشانند . حال كه قدرت حفظ خويشتن را از اين سرنوشت وبلا وفتنه ها ندارم ، بهتر آن است كه خود را زشت بنمايم ، باشد كه در بيابانها وكهساران در ايمنى بسر ببرم . من سر دو راهى قرار گرفتهام ، يا بايد به زيبايى بال وپرم دل بدهم وجانم را وداع نمايم ، و يا جان خود را داشته و دست از بال و پر بردارم .
اما من راه دوم را انتخاب كرده جان را كه نمونهاى از ابديت است خواهم داشت . وانگهى اين بال و پر پرنگار سلاح خود پرستى من شده است و اين خود پرستى صدها بلا بر سرم فرو خواهد ريخت .