آيه
« وَما رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَلكِنَّ الله رَمى 8 : 17 » . ( 1 ) ( تو آن يك مشت ريگ را به سوى كفار نيانداختى ، بلكه خدا انداخت ) . « وَعَلَّمَ آدَمَ اَلأَسْماءَ كُلَّها ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى اَلْمَلائِكَةِ فَقالَ أَنْبِئُونِي بِأَسْماءِ هؤُلاءِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ 2 : 31 » ( 2 ) ( و خداوند همهء اسماء را به آدم تعليم فرموده سپس آنها را به فرشتگان نشان داد و فرمود اگر راست مىگوييد ، نام اين موجودات را به من خبر بدهيد . )
روايت
« لى مع الله وقت لا يسعنى فيه ملك مقرب و لا نبى مرسل » ( 3 ) ( لحظاتى من با خدا دارم كه نه فرشته مقرب و نه پيامبر مرسل نمىتواند گنجايش آن حال و لحظات را داشته باشد . )
تفسير ابيات
پادشاهى به هم صحبتش خشمگين گشت و خواست دود از دودمانش بر آورد و گرد از هستيش . شمشير از غلاف كشيد تا به سزايش برساند .
هيچ كس را ياراى ممانعت نبود ، و كسى توانايى شفاعت آن مجرم را پيش پادشاه نداشت ، مگر شخصيتى بنام عماد الملك كه از خواص پادشاه بود ، مانند پيامبر اكرم كه با عظمتترين و آخرين شفاعتگران است ، بر خاست و فورا در حضور شاه به سجده افتاد و در همان دم شاه شمشيرى را كه از روى قهر و غضب كشيده بود كنار گذاشت و گفت اگر مجرم شيطان هم باشد من او را بخشيدم و جرمش را پوشيدم ، زيرا پاى مثل تو شخصيتى بميان آمده و شفاعت كرد ، من به آن مجرم رضايت دادم ،
هامش
( 1 ) سوره الانفال ، آيهء 17 . .
( 2 ) سوره البقرة ، آيهء 32 . .
( 3 ) اين حديث را متصوفه نقل كردهاند و مأخذ آن ثابت نشده است . ولى از نظر معنى اشكالى در آن ديده نمىشود . .