وَقُلْ رَبِّ زِدْنِي عِلْماً 20 : 114 . » ( 1 ) ( بزرگ است شان خداوند و داراى سلطهء مطلق و حق . پيش از آن كه وحى قرآن براى تو تمام شود ، عجله در بيان آيات مكن و بگو : اى پروردگار من ، به دانش من بيفزا ) . همچنين در بارهء پيامبران ديگر مانند حضرت ابراهيم خليل عليه السلام كه رشد و عظمت او را متذكر مىشود و مىفرمايد : « وَإِذِ اِبْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّه بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً 2 : 124 . » ( 2 ) ( و موقعى كه خداى ابراهيم او را با امورى آزمايش كرد و او هم از عهدهء آزمايشان بر آمد ، خدا فرمود : تو را به مردم پيشوا قرار مىدهم ) . با نظر به مجموع آيات فوق و امثال آنها ، حقيقتى را كه در محاسبه مراتب رشد و درك آنها گفتيم ، با توجه به اين كه هر مرتبه‌اى از رشد و عظمت پس از وصول به آن مانند وسيله‌اى براى وصول به مراتب عالى تر است ، روشن مىگردد . ملاحظه شد كه با اسناد خاتميت و رسالت جاودانى و اخلاق عظيم به پيامبر اسلام ، دستور مىدهد كه بگو : خدايا ، بر علم من بيفزا ، بلكه بالاتر از آن اين كه مىفرمايد : ثبات و استقامت قلبى تو مرهون تثبيت و نظارت ما است ، و در هر مرحله‌اى از عظمت كه گام مىگذارى ، بدان كه دايره‌اى مخصوص به خود دارد كه بيش از يك نقطهء مركزى ندارد و براى ثبت كردن نقطه به مركز دايره عنايت ما كارگر خواهد بود .