صاحبان باغ سوگند ياد كردند كه وقت بامداد ميوه هاى باغ را بچينند . در اين سوگند خود استثنايى هم نكردند ) .
همان شب پيش از بامداد گردش كنندهاى از طرف خدا به آن باغ دور زد .
[ ابن عباس مىگويد : مقصود آتشى بود كه به آن باغ افتاد ] و آنان در خواب بودند ، آتش آن باغ را مانند شب تاريك سياه كرد ، هنگام بامداد صاحبان باغ يكديگر را صدا مىكردند كه برخيزيد صبحگاه بباغ برويم - اگر مىخواهيد محصول را بر داريد و ميوه ها را بچينيد - ، آنان اين تعهد را آهسته و پنهانى با يكديگر انجام دادند به خيال آن كه امروز فقيرى به باغ وارد نخواهد گشت ، با قصد ممنوع ساختن فقرا در حالى كه خود را توانا مىديدند به راه افتادند ، وقتى كه باغ را با آن وضع سوخته ديدند ، گفتند ، ماييم كه حقيقتاً گمراهيم ، بلكه محروم حقيقى ما هستيم ، فرد متوسطشان گفت : من به شما نگفتم : تسبيح كنيد . گفتند : پاكيزه پروردگار ما ما از ستمكاران بودهايم . )
آيه
« أَ لا يَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ وَهُوَ اَللَّطِيفُ اَلْخَبِيرُ 67 : 14 . » ( 1 ) ( آيا خداوند نمىداند آن چه را كه آفريده است ، در حالى كه او لطيف و آگاه است ؟ ) « أَ لَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ الله يَعْلَمُ سِرَّهُمْ وَنَجْواهُمْ وَأَنَّ الله عَلَّامُ اَلْغُيُوبِ 9 : 78 . » ( 2 ) ( آيا نمىدانند خداوند نهانىها و گفتگوى آهستهء آنها را مىداند و خداوند به تمام غيبها دانا است ) . توضيح - اين مضمون كه خداوند تمام نجواها ( در گوشى صحبت كردن ) را مىداند در سه مورد از قرآن وارد شده است : المجادلة آيهء 7 و الزخرف آيهء 80 و الملك آيهء 14 .
هامش
( 1 ) سوره الملك ، آيهء 14 . .
( 2 ) سوره التوبة ، آيهء 78 . .