بنا بر اين روش جلال الدين در بارهء زشتى و زيبايى در مسئلهء خلقت از حدود معلومات كلاسيك تجاوز نمىكند .
( ( 2543 ) ) پس از اين دو كفر و ايمان شاهدند
بر خداونديش هر دو ساجدند
آيا مؤمن و كافر هر دو در عبادت خدا به سر مىبرند ؟
جلال الدين در ابيات گذشته نظير اين مطلب را چند بار گفته است . در يكى از ابياتش چنين گفته بود كه :
« كفر هم نسبت به خالق حكمت است »
اين مسئله را كه جلال الدين مطرح مىكند ، در به دو نظر نتايج ابهام انگيز ذيل را در بر دارد :
1 - خداوند كفر را آفريده است 2 - كافر نيز مانند مؤمن در حال عبادت به سر مىبرد 3 - ايمان و كفر از موضوعات اختيارى نيستند كه دامنهء نتيجهء شماره 1 است .
4 - مسئوليتى براى كافر در كفرورزى وجود ندارد اين نتايج چهارگانه و نظاير آن مسائلى است كه به عنوان لوازم منطقى به نظريهء جلال الدين مربوط مىشود ، ولى بايستى از روى تحليل دقيق ، خود نظريه را بررسى نموده به گفتگوهاى سطحى قناعت نورزيم .
اگر مقصود جلال الدين اين است كه چنان كه آيات الهى در مردم با ايمان از نظر روانى و عقلى و ساختمان مجلل وجودى كاملًا روشن است ، همچنان در مردمى كه كفر مىورزند نيز مشهود است ، مطلب صحيحى است .