تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحة 167

( صورتها در شما ايجاد كرد و آنها را نيكو ساخت و از پاكيزه ها به شما روزى داد ) . « وَصَوَّرَكُمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَكُمْ 40 : 64 . . . » ( 1 ) ( صورتها در شما ايجاد كرد و آنها را نيكو ساخت و باز گشت به سوى او است ) . « أَ تَدْعُونَ بَعْلًا وَتَذَرُونَ أَحْسَنَ اَلْخالِقِينَ . » 37 : 125 ( 2 ) ( آيا [ بت ] بعل را مىخوانيد و نيكوترين آفرينندگان را رها مىكنيد ) . « لَقَدْ خَلَقْنَا اَلإِنْسانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ . » 95 : 4 ( 3 ) ( ما انسان را در نيكوترين تركيب آفريديم ) . اين آيات كه نسبت حسن را به مخلوقات يا به خداوند به عنوان ايجاد كنندهء حسن مىدهد ، دلالت روشنى به زيبايى حسى ندارد ، آن زيبايى كه در مقابل زشتى محسوس تعريف مىشود ، بلكه مقصود از اين آيات نظم و ترتيب و شايستگى قوانين و جريان وجودى است كه در كاينات وجود دارد و معلوم است كه حسن مفهومى شبيه به خير دارد كه به معناى مطلق خوبى است ، به همين جهت به طور فراوان در نيكويىهاى معنوى و غير محسوس به كار برده مىشود ، مانند : « وَلا تَقْرَبُوا مالَ اَلْيَتِيمِ إِلَّا بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ 6 : 152 . . . » ( 4 ) ( به مال يتيم نزديك نشويد مگر با نيكوترين طرق ) . « اَلَّذِي خَلَقَ اَلْمَوْتَ وَاَلْحَياةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا . » 67 : 2 ( 5 ) ( خداوندى كه مرگ و زندگى را آفريده است تا شما را آزمايش كند كه چه