در قرآن مجيد آيه‌اى ديده نمىشود كه صراحتاً بگويد : خداوند خود واقعيت هستى را براى زيبايى آفريده است ، بلكه تقسيم اجزاء جهان به زيبا و زشت هم در آيات قرآنى ديده نمىشود تا گفته شود : زشتها را براى نماياندن زيبايىها يا براى اثبات استادى خود آفريده است . آن چه كه در آيات به طور فراوانى ديده مىشود ، استحكام و قانونى بودن و نظم جهان هستى مىباشد كه در قرآن مطرح شده است مانند : « اَلَّذِي خَلَقَ سَبْعَ سَماواتٍ طِباقاً ما تَرى فِي خَلْقِ اَلرَّحْمنِ مِنْ تَفاوُتٍ فَارْجِعِ اَلْبَصَرَ هَلْ تَرى مِنْ فُطُورٍ . ثُمَّ اِرْجِعِ اَلْبَصَرَ كَرَّتَيْنِ يَنْقَلِبْ إِلَيْكَ اَلْبَصَرُ خاسِئاً وَهُوَ حَسِيرٌ . » 67 : 3 - 4 ( 1 ) ( خداوندى كه هفت آسمان را روى هم آفريده است ، در آفرينش خداوندى اختلافى نمىبينى ، دوباره ديده گان [ به دستگاه خلقت ] بر گردان ، آيا شكافى [ در نظم ] مىبينى ؟ بار ديگر نظرت را به سوى دستگاه آفرينش بر گردان ، ديده گان تو در حال بهت و تحير درمانده به سوى خود خواهد برگشت ) . در برخى از آيات كلمهء حسن در بارهء اشياء به كار رفته است از قبيل : « اَلَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَه . . . » 32 : 7 ( 2 ) ( خداوندى كه خلقت همه چيز را نيكو كرده است ) . « وَصَوَّرَكُمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَكُمْ وَرَزَقَكُمْ مِنَ اَلطَّيِّباتِ 40 : 64 . . . » ( 3 )