تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحة 72

شهوات ، جستجو كنيد . سرچشمه آسايش و خوشبختى در خارج نيست ، بلكه در درون ما است . پىير در اين حال اين چشمه پر طراوت و سعادت را كه اكنون دلش را با شادمانى و هيجان و رقت لبريز كرده بود در درون خويش مىيافت . » ( 1 ) « استاد بزرگ چنين مىخواند : ما در معابد خود هيچ اختلاف درجه نداريم ، تنها اختلافى كه هست ميان تقوى و گناه است ، بايد از ايجاد هر اختلاف كه سبب نقض برابرى مىگردد اجتناب كرد آرى ، به كمك برادر خود ، هر كس مىخواهد باشد ، بشتاب ، گمراهان را نصيحت كن دست افتادگان را بگير ، هرگز به برادر خود كينه و خصومت مورز ، مهربان و مؤدب باش ، اخگر پرهيزكارى را در دل همه كس شعله ور سازد ، هم نوعان و نزديكان خود را در سعادت خويش شريك كن و بدان كه هرگز غبار حسادت پاكى اين لذت را تيره و مكدر نخواهد ساخت . » ( 2 ) « دشمن خود را عفو كن ، از او انتقام نكش ، بوى نيكى كن ، اگر عالىترين قانون را بدين طريق اجرا كنى آثار آن عظمت باستانى را كه از دست داده اى باز خواهى يافت . » ( 3 ) پىير كه پيوسته بيشتر بهيجان مىآمد گفت : شما مزاح مىكنيد ، در اين مسئله كه من ميل داشته‌ام كار نيكويى انجام بدهم و كارهايى هم ( اگر چه بسيار جزيى است و بد انجام گرفته ) انجام داده‌ام چه اشتباه و زيانى وجود دارد ؟ چه ضرر دارد كه مردمى تيره بخت ، موژيكهاى ما ، كه مانند ما انسان هستند و از خدا و حقيقت جز انجام تشريفات مذهبى و خواندن ادعيه اى كه معنى آن را نمىدانند استنباط ديگر ندارند ، تعاليم تسلى بخش زندگانى اخروى ، كيفر ، مجازات ، تسلى