تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحة 686

« . . . إِنَّ رَبَّكَ هُوَ اَلْقَوِيُّ اَلْعَزِيزُ . » 11 : 66 ( 1 ) ( خداى تو است كه قوى و عزيز است ) . در آيهء ذيل قدرتهاى طبيعى را كه انسانها دارا هستند به خود آنها نسبت مىدهد : « . . . خُذُوا ما آتَيْناكُمْ بِقُوَّةٍ 2 : 63 . . . » ( 2 ) ( اين تورات را كه به شما داديم با قوت بگيريد ) . در آيهء ذيل قدرت را به عنوان نعمت خدا دادى متذكر مىشود : « . . . يُرْسِلِ اَلسَّماءَ عَلَيْكُمْ مِدْراراً وَيَزِدْكُمْ قُوَّةً إِلى قُوَّتِكُمْ 11 : 52 . . . » ( 3 ) ( آسمان را به طور فراوان و مؤثر براى شما مىباراند ، قوتى بر قوت شما مىافزايد ) . در توصيف و مدح از زبان دختر حضرت شعيب در بارهء حضرت موسى عليه السلام چنين است : « قالَتْ إِحْداهُما يا أَبَتِ اِسْتَأْجِرْه إِنَّ خَيْرَ مَنِ اِسْتَأْجَرْتَ اَلْقَوِيُّ اَلأَمِينُ . » 28 : 26 ( 4 ) ( يكى از آنها [ دو دختران شعيب ] گفت : اى پدر من اين مرد را به مزدورى بگير زيرا - اين شخص كه بهترين شخص براى استيجارات ، نيرومند و امين است ) . با نظر به آيات فوق و ساير مضامين مشابه كه در آيات خيلى فراوان است آشكار مىشود كه قدرت و توانايى از بزرگ نعمتهاى خدا دادى است . از طرف ديگر قوانين اجتماعى براى مهار كردن نيروى انسانها به سود ديگران يك مهار اجبارى است كه اولًا سلب يك خاصيت طبيعى مانند ساير خواص طبيعى از قبيل : غريزه كاوش و هوش و استعداد و ابتكار و غريزه جنسى است كه ممكن است