تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحة 547

مساهمون:

ص٥٤٧

سبب پريدن و چريدن مرغى با مرغ ديگر كه جنس او نبود

( ( 2103 ) ) آن حكيمى گفت ديدم هم تكى در بيابان زاغ را با لكلكى ( ( 2104 ) ) در عجب ماندم بجستم حالشان تا چقدر مشترك يابم نشان ( ( 2104 ) ) چون شدم نزديك من حيران و دنگ خود بديدم هر دوان بودند لنگ ( ( 2106 ) ) خاصه شهبازى كه او عرشى بود با يكى جغدى كه او فرشى بود ( ( 2108 ) ) آن يكى نورى ز هر عيبى برى وين يكى كورى گداى هر درى ( ( 1109 ) ) آن يكى ماهى كه بر پروين زند وين يكى كرمى كه بر سرگين تند ( ( 2110 ) ) آن يكى يوسف رخى عيسى نفس وين دگر گرگى و يا خر با جرس ( ( 2111 ) ) آن يكى پران شده در لا مكان وين يكى در كاهدان همچون سگان آن يكى سلطان عالى مرتبت وين يكى در گلخنى در تعزيت آن يكى خلقى ز اكرامش خجل وين دگر از بىنوايى منفعل آن يكى سرور شده ز اهل زمان وين دگر در خاك خوارى بس نهان ( ( 2116 ) ) بلبلان را جاى مىزيبد چمن مر جعل را در چمين خوشتر وطن ( ( 2112 ) ) با زبان معنوى گل با جعل اين همىگويد كه اى گنده بغل ( ( 2113 ) ) گر گريزانى ز گلشن به گمان هست آن نفرت كمال گلستان ( ( 2114 ) ) غيرت من بر سر تو دور باش مىزند كاى خس از اين در دور باش ( ( 2115 ) ) ور بياميزى تو با من اى دنى اين گمان آيد كه از كان منى گر در آميزد به من آن زهرناك موش و دريا باشد و ماهى و خاك ( ( 2117 ) ) حق مرا چون از پليدى پاك داشت چون سزد بر من پليدى را گماشت ( ( 2118 ) ) يك رگم ز يشان بد و آن را بريد در من آن بد رگ كجا خواهد رسيد