تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحة 229

رَبِّ اِجْعَلْ لِي آيَةً قالَ آيَتُكَ أَلَّا تُكَلِّمَ اَلنَّاسَ ثَلاثَ لَيالٍ سَوِيًّا . فَخَرَجَ عَلى قَوْمِه مِنَ اَلْمِحْرابِ فَأَوْحى إِلَيْهِمْ أَنْ سَبِّحُوا بُكْرَةً وَعَشِيًّا . » 19 : 7 - 11 ( 1 ) خداوند به وسيله فرشته پس از دعاى زكريا چنين وحى كرد : ( اى زكريا ما تو را به فرزندى به نام يحيى مژده مىدهيم و پيش از اين براى او هم نامى قرار نداده بوديم . زكريا گفت : اى پروردگار من چگونه براى من فرزندى به وجود خواهد آمد ، در صورتى كه زنم نازا و خودم از كهنسالى [ مثل اين است ] كه خشكيده‌ام فرشته گفت : بلى همين طور است خداى تو فرمود : اين كار براى من آسان است ، پيش از تو را به وجود آورده‌ام ، در صورتى كه چيزى نبودى . زكريا گفت : اى پروردگار من آيتى [ علامتى ] براى من قرار بده ، خدا فرمود : علامتش اين است كه سه شب با كسى گفتگو نكنى با اين كه سالم و تندرست هستى : زكريا از محراب عبادتش بيرون آمد و به آنان [ با اشاره ] رسانيد كه صبحگاه و شامگاه تسبيح بگوييد ) . « تِلْكَ آياتُ اَلْكِتابِ اَلْمُبِينِ . » 12 : 1 ( 2 ) ( اين است آيات كتاب ) . « فَاذْكُرُوا الله 2 : 198 . . . » ( 3 ) ( به ياد خدا باشيد . )