چقدر مطلب انسانى عالى است كه جلال الدين گوشزد مىكند . مىگويد : مواظب باشيد گاهى ندانسته كارگاه بخت و اقبال خود را نابود مىكنيد . آيهء شريفه مىگويد : « . . . يُخْرِبُونَ بُيُوتَهُمْ بِأَيْدِيهِمْ 59 : 2 . . . » ( 1 ) ( آنان خانه هاى خود را با دست خودشان خراب مىكنند ) در دنيا مردم كوته نظر و جاهل به جهل مركب فراوان هستند . اينان به جهت نادانى و عشق به هوى و هوس و خود پرستى حتى از دريافت خود و شناسايى خويش نيز كوراند . اينان در زير سقفى كه نشسته‌اند ديوار آن سقف را خراب مىكنند و سقف را به سرشان مىريزند ، چرا ؟ براى آن كه تنها خودشان را مىبينند و آن نقطه از ديوار را كه كلنگ مىزنند ، ولى نمىدانند كه سقف بالاى سرشان روى اين ديوار ايستاده است . خوششان مىآيد كه مواد سمى را بسر چشمهء آب زلال مىريزند و نمىدانند كه اين همان چشمه است كه كاسه و كوزهء آنها و پيوستگانشان را پر خواهد كرد . سر مست و عربده زنان در ظلمت شب گفتارها و كردارهاى زشت از آنها صادر مىشود نمىدانند كه همه اين گفتارها و كردارها در پيرامون آنها موجى ايجاد مىكند كه در بامداد به طوفانى مبدل شده كشتى شخصيتشان را نابود خواهد ساخت .