را از بين مىبرد ، خداوند به همه چيز توانا است ) .
اين چند آيه از پر معنىترين آيات قرآن مجيد مىباشد ، خداوند در اين آيات كوتاه وضع روانى تبه كاران را چه از صنف كفار و چه از صنف منافقين به عالىترين بيان متذكر شده است .
مطالبى كه از آيات فوق استفاده مىشود به طور اختصار به قرار ذيل است :
1 - كسانى كه براى هوى و هوس چند روزهء دنيا رشد روحى را كه معلول هدايت پيامبران است از دست داده ، به جاى آن گمراهى و غوطه خوردن در ( خود طبيعى ) را انتخاب كردهاند ، در حقيقت سوداگرى بدى را انتخاب كردهاند ، تجارت آنان سودى نخواهد داشت . چرا ؟ زيرا - روح بس عزيز خود را از دست داده در مقابل لذت چند روزهء حيوانى را خريدهاند .
2 - آنان با رؤياهاى ساختهء خود با خيالاتى كه درون انسانى را به طور موقت روشن مىسازد . آتشى مىافروزند ، هنگامى كه روشنايى اين آتش پيرامون آنها را فرا گرفت ، خداوند اين روشنايى را از پيرامون آنها نابود مىسازد ، زيرا - روشنايى مزبور منبع و كانون اصيل ندارد ، رؤياى خوشايند را تجسيمات يا انديشه هاى واقعى باطل مىكند و از بين مىبرد . باز همان تاريكىهاى متراكم و غليظ است كه آنها را در خود فرو مىبرد .
3 - كر و لال و كورانى هستند كه نمىشنوند و سخنى نمىگويند و چيزى را نمىبينند ، زيرا - فعاليت گسيخته ى حواس طبيعى بدون تعقل و انديشه و وجدان جز براى گذراندن يك زندگى ناخودآگاه وسيله اى بيش نيستند ، اما بالنسبه بحقايق و واقعيات مانند كر و لال و كوراند .
4 - در ميان نمودهاى جهان هستى و افراد و گروههاى انسانها نشانه ها و علائم پر معنايى مانند باران ابرهاى متراكم در حال جريان و ريزش مىباشند از اين نشانه ها حقايق
تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحة 152
مساهمون: محمد تقي جعفري
ص١٥٢