تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحة 148

مساهمون:

ص١٤٨

آيه

« لَيْسَ عَلَى اَلأَعْمى حَرَجٌ وَلا عَلَى اَلأَعْرَجِ حَرَجٌ وَلا عَلَى اَلْمَرِيضِ حَرَجٌ 24 : 61 . . . » ( 1 ) ( براى نابينا و براى آدم لنگ و براى بيمار حرجى ( مشقتى ) نيست . [ در دين اسلامى اين اشخاص ناتوان مانند مردم سالم كه داراى اعضاء و مزاج صحيح هستند به آن احكام موظف نيستند ] ) . « الله نُورُ اَلسَّمواتِ وَاَلأَرْضِ مَثَلُ نُورِه كَمِشْكاةٍ فِيها مِصْباحٌ اَلْمِصْباحُ فِي زُجاجَةٍ اَلزُّجاجَةُ كَأَنَّها كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ لا شَرْقِيَّةٍ وَلا غَرْبِيَّةٍ . . . » 24 : 35 ( 2 ) ( خداوند نور آسمانها و زمين است ، مثل نور او چنين است كه در جايگاه چراغ يك چراغ قرار گرفته ، آن چراغ در ميان شيشه ( يا آيينه ) است گويى ستارهء درخشانى شبيه به در است كه از درخت مبارك زيتون فروزان مىگردد ، درخت زيتونى كه نه شرقى است و نه غربى ) . « أَوْ كَصَيِّبٍ مِنَ اَلسَّماءِ فِيه ظُلُماتٌ وَرَعْدٌ وَبَرْقٌ يَجْعَلُونَ أَصابِعَهُمْ فِي آذانِهِمْ مِنَ اَلصَّواعِقِ حَذَرَ اَلْمَوْتِ وَالله مُحِيطٌ بِالْكافِرِينَ . يَكادُ اَلْبَرْقُ يَخْطَفُ أَبْصارَهُمْ كُلَّما أَضاءَ لَهُمْ مَشَوْا فِيه وَإِذا أَظْلَمَ عَلَيْهِمْ قامُوا وَلَوْ شاءَ الله لَذَهَبَ بِسَمْعِهِمْ وَأَبْصارِهِمْ إِنَّ الله عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ . » 2 : 19 - 20 ( 3 ) ( يا مثل آنان [ آنان كه بجاى هدايت گمراهى را پذيرفته‌اند ] مانند اين است ابر تاريك در حال باريدن رعد و برقى دارد ، آنان به جهت ترس از مرگ بسبب صاعقه انگشتانشان را در گوش فروها مىبرند ، خدا به آنان كه كفر مىورزند احاطه دارد . اين برق [ آيات الهى و حقايقى دينى ] نزديك است ديده گان آنها را بربايد ، هر چه كه آن

هامش
( 1 ) سوره نور ، آيهء 61 و سوره الفتح آيه 17 . .
( 2 ) سوره نور ، آيه 35 . .
( 3 ) سوره بقره ، آيه 19 و 20 . .