صفت عدالت را دو گروه اماميه و معتزله براى خدا اثبات كرده‌اند و براى اثبات اين صفت هم به طور مستقيم از مفهوم عدالت كه يكى از عالىترين اوصاف كماليه است و هم به طور غير مستقيم يعنى با اثبات حكيم بودن خداوند استدلال مىكنند . در مقابل دو گروه فوق ، فرقه ى اشاعره قرار گرفته‌اند كه مىگويند : آن مفهوم از عدالت كه براى ما مطرح است و مىگوييم : بايستى خداوند هر چيزى را كه در موضع خود قرار بدهد ، براى خداوند قابل اثبات نيست . عمدهء استدلال آنها به قرارى است كه محمد ابن عبد الكريم شهرستانى نقل مىكند : « او است مالك تمام مخلوقاتش ، هر چه كه بخواهد انجام مىدهد و به هر چه كه اراده او تعلق بگيرد حكم مىكند . اگر همهء مردم را به بهشت داخل كند كوچكترين تعدى به قانون الهى نخواهد بود و اگر همهء آنها را به آتش دوزخ وارد بسازد باز ظلم نكرده است ، زيرا - ظلم در موردى است كه چيزى از حيطهء تملك مالك بيرون باشد ( 2 ) يا ظلم عبارت است از وضع چيزى در غير موضع خود . او [ خدا ] كه مالك مطلق است ظلم در بارهء او قابل تصور نيست .