تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحة 304

( هر كس كه از به ياد بودن من اعراض كند به معيشت تنگ و مضطربى دچار خواهد گشت ) . « وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ اَلْقُرى آمَنُوا وَاِتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ اَلسَّماءِ وَاَلأَرْضِ 7 : 96 . . . » ( 1 ) ( اگر اهل آبادىها ايمان مىآوردند و تقوا مىورزيدند بركاتى از آسمان و زمين براى آنها باز مىكرديم ) . « وَلا تَأْكُلُوا أَمْوالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْباطِلِ 2 : 188 . . . » ( 2 ) ( اموال خود را ميان خودتان با اسباب باطل نخوريد ) . « وَأَنْفِقُوا فِي سَبِيلِ الله وَلا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى اَلتَّهْلُكَةِ 2 : 195 . » ( 3 ) ( در راه خدا انفاق كنيد و با دست خودتان خود را به مهلكه نيندازيد ) . روى همين ضرورت تنظيم اقتصادى در اسلام است كه هر مكتبى كه با لزوم محاسبات اقتصادى فردى و اجتماعى مخالفت بورزد در حقيقت چنين مكتبى از كفر ترويج مىكند ، زيرا - چنان كه ديديم » كاد الفقر ان يكون كفرا . » بنا بر اين كسانى كه مكتب تصوف را دستاويز قرار داده و مردم را به بىكارى و كل شدن به اجتماع سوق مىدهند در حقيقت مردم را به عوض آن كه به خداوند نزديك كنند از خدا دور مىنمايند . روايات فراوانى به اين مضمون وارد شده است كه : « ملعون ملعون من القى كله على الناس » . ( ملعون و ملعون است كسى كه بار خود را به دوش ديگران بيندازد . )