در همين مضمون است آياتى از قبيل اين كه بشر به سوى خدايش بر مىگردد مانند : « إِنَّ إِلى رَبِّكَ اَلرُّجْعى . » 96 : 8 ( 1 ) ( برگشت بسوى خداى تست ) . « يا أَيَّتُهَا اَلنَّفْسُ اَلْمُطْمَئِنَّةُ . اِرْجِعِي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً . » 89 : 27 - 28 ( 2 ) ( اى نفس با آرامش ، در حالى كه تو از خدا راضى و او از تو خشنود است بسوى خدايت بر گرد ) . يكى از آيات قرآنى كه بهشت را قرب بارگاه خداوند معرفى مىكند اين آيه است : « وَلَقَدْ رَآه نَزْلَةً أُخْرى . عِنْدَ سِدْرَةِ اَلْمُنْتَهى . عِنْدَها جَنَّةُ اَلْمَأْوى . » 53 : 13 - 15 ( 3 ) ( يك بار ديگر او را ديد ، در نزد سدره المنتهى ، بهشت پايدار در آن جا است ) . با ملاحظهء مطالب هشتگانه كه با استناد به آيات مطرح كرديم ، اين مسئله كاملًا روشن مىشود كه بهشت جايگاه تن پرورى خالص كه كار حيوانات است نيست ، بلكه جزاى كارهاى دنيوى ما در آن جايگاه برين اشكال بسيار گوناگون دارد و نفوس انسانى از حد اقل لذايذ مادى تا ملاقات الهى بهره بردارى خواهند كرد .