« . . . وَفِيها ما تَشْتَهِيه اَلأَنْفُسُ وَتَلَذُّ اَلأَعْيُنُ وَأَنْتُمْ فِيها خالِدُونَ . » 43 : 71 ( 1 ) ( در آن بهشت هر چه كه نفوس و ديده گان از آن لذت ببرد وجود دارد ، شما در آن جا ابديت خواهيد داشت ) . در چهار مورد ديگر اين جمله در آيات ديده مىشود : « لَهُمْ ما يَشاءُونَ فِيها 50 : 35 . . . » ( 2 ) ( براى آنان هر چه كه بخواهند در بهشت آماده است يا به آنها خواهد رسيد ) . اين گروه از آيات به طور روشن دلالت مىكند به اين كه نفوس انسانى هر چه كه بخواهد يعنى تا بىنهايت مىتواند از لذايذ برخوردار شود و نيز به طور عمومى آياتى مىگويد : براى آنان زندگانى مورد رضايت آماده مىشود ، مانند آياتى كه اين مضمون را در بر دارد . « فَهُوَ فِي عِيشَةٍ راضِيَةٍ . » 69 : 21 ( 3 ) ( او در يك زندگانى خوشايند خواهد بود . )

- از آيات زيادى استفاده مىشود كه اهل بهشت به طور مطلق به آرزوهاى خود يا كمال اعلا مىرسند ، مانند آياتى كه به اين مضمون است : « . . . أَصْحابُ اَلْجَنَّةِ هُمُ اَلْفائِزُونَ . » 59 : 20 ( 4 ) ( اصحاب بهشتاند كه به » آرزوها يا كمال اعلا « نايل شده‌اند ) . ترديدى نيست در اين كه اگر براى آنان كوچكترين خلاف خواسته ها و تمايلات وجود داشته باشد آنان به فوز عظيم نايل نشده‌اند . در آيهء ديگرى مىگويد : « فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ 32 : 17 . . . » ( 5 )