اين مطلب ادبى را كه جلال الدين با تشبيه بسيار زيبا بيان كرده است ، نزديك به آن مضمون است كه خداوند متعال در قرآن شريف در يك آيه بيان مىفرمايد : « وَلا يَحْسَبَنَّ اَلَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّما نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لأَنْفُسِهِمْ إِنَّما نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدادُوا إِثْماً وَلَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ . » 3 : 178 ( 1 ) ( آنان كه كفر مىورزند گمان نكنند اين گونه وسايل دنيا را كه براى آنان آماده مىكنيم و آنان را سرشار از مال دنيا مىنمايى به صلاح آنها است ، بلكه اين افزايش و سرشار ساختن براى آن است كه مطابق هواى خود رفتار كرده گناهانشان افزوده شود ، براى آنان عذاب اهانت بارى آماده شده است ) . درست است كه براى خدا تبسمى وجود ندارد ، ولى اگر اين پديده براى او امكان داشت بهترين مورد تبسم سخريه آميز همين مال و جاه دنيوى بود كه براى اشخاص جاهل و شهوت پرست بسيار شيرين به نظر مىرسد ولى در واقع به ضرر آنان تمام خواهد شد .