تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحة 256

( ما مكه را بر تو فتح آشكارى كرديم تا خداوند گناهان گذشته و آيندهء تو را ببخشايد ) . در بارهء اين كه آيا پيامبران هم معصيت مىكنند يا نه ؟ دو نظر در ميان مسلمين وجود دارد ، اماميه و گروهى از اهل سنت را عقيده بر آن است كه انبيا معصوماند و هيچ گناهى در هيچ حالى از آنها سر نمىزند . بعضى ديگر از گروه اهل سنت معصيت را جايز دانسته مىگويند ممكن پيامبران معصيت نمايند ( 1 ) ولى استدلالات عقلى و نقلى فراوانى نظريهء اماميه را تأييد مىكند كه ما نمىتوانيم فعلًا آنها را مشروحاً در اين مبحث بيان كنيم . ولى اين مقدار مىتوانيم بگوييم كه عقل سليم مىگويد : اگر كسى كوچكترين انحرافى داشته باشد ، نمىتواند منصب نمايندگى خدا را اشغال كند - زيرا اين احتمال همواره براى ملتها وجود خواهد داشت كه چه تفاوتى ميان ما و اين پيامبران وجود دارد كه ما از آنها تبعيت كنيم ؟ اگر آنان نتوانند از هيجان نفس اماره جلوگيرى كنند ، نمىتوانند نفوس ديگران را مهار نموده دستور بدهند كه هيچ كس نبايستى از نفس اماره تبعيت كند . از آن طرف در آيهء شريفه هنگامى كه حضرت ابراهيم عليه السلام از خداوند مىخواهد كه پيشوايى را به نسل او نيز نصيب فرمايد ، خداوند مىفرمايد : عهد الهى من به ستمكاران نمىرسند . « قالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِي ؟ قالَ لا يَنالُ عَهْدِي اَلظَّالِمِينَ » 2 : 124 ( 2 )