درياها فرو مىرود ، معدنها را مىشكافد ، نيروى جان انسانى سنگها را مىتواند بشكافد ، ولى نيروى جان انسانى ماده را از هم مىشكافد اگر دل مخزن اسرار را باز كند ، براى جان انسانى قدرت ماندن در اين خاكدان از دست مىرود ، او بدون توقف به جايگاه اصلى خويش يعنى عرش الهى بپرواز در مىآيد ، همچنان كه اين جهان اسرارى دارد كه اگر زبان آنها را ابراز نمايد اين جهان به اين عظمت شعله ور مىگردد .
تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحة 656
مساهمون: محمد تقي جعفري
ص٦٥٦