انسان لحظهاى در مورد رزقش ناراحتى و نگرانى پيدا ننموده و خود را برابر وعدههاى قطعى پروردگار متعال ، به تلاش زياد توأم با غم و اندوه بىخود گرفتار نكند .
داستانى شنيدنى :
اصمعى مىگويد از جامع بصره وارد شدم ديد عربى در بلندى نشسته بود ، گفت :
كيستى ؟ گفتم : از طايفه بنى اصمع مىباشم ، گفت از كجا وارد شدى ؟ گفتم : از محلى كه كلام رحمان را تلاوت مىكردند . گفت : برايم قرآن بخوان ، من سورهء الذاريات را شروع كردم ، وقتى كه به آيه « وَفِي السَّماءِ رِزْقُكُمْ » رسيدم ، گفت : كافيست بر خواست شترش را كشت و به رفت و آمد كنندگان تقسيم نمود ، و شمشيرش را فشار داد و شكست ، و بعد راه را ادامه داد و رفت ، هنگامى كه با رشيد در سفر حج بودم علاقمند شدم كه وارد طواف شوم در اين حال صداى بسيار ظريفى مرا متوجه خود ساخت ، به سويش رفتم ديدم همان اعرابى است كه وجودش لاغر و رنگش زرد گشته ، به من سلام كرد و خواست همان سوره را بخوانم ، وقتى كه به همين آيه رسيدم صداى بلندى كشيد و گفت : آنچه را پروردگارمان وعده داده بود ، ما آن را يافتيم ، سپس گفت : آيا غير از اين مىشود ؟ بعد آيه : « فَوَرَبِّ السَّماءِ وَالْأَرْضِ إِنَّهُ لَحَقٌّ . . . » را خواند صدا كشيد و گفت : سبحان اللَّه چه كسى جليل را ناراحت ساخته تا اينكه سوگند ياد كرده ، چون بقولش اعتماد نكردهاند او قسم ياد كرده است اين مطلب را سه مرتبه تكرار كرد و روح از بدنش پرواز نمود . « 1 »
هامش
( 1 ) . رياض السالكين ، ج 4 ، ص 334