مسلمانان به آگاهى كامل دست يابند . اين در حالى است كه خود مىداند اين كتاب با ردّ و تكذيب و اتّهامات باطل روبرو خواهد گشت ، ولى باكى از اين ندارد كه شيعيان او را به باد انتقاد بگيرند و لذا تصميم مىگيرد در راه رضاى خدا در نجف شكيبا باقى بمانَد و يقين دارد بسيارى از آقايان به سبب سكوت و رضايت به اين وضعيّت دچار عذاب وجدان خواهند بود .
در پاسخ به اين سخنان بايد گفت : رفتن نويسنده در نوجوانى به حوزهء علميهء نجف و ادّعاى رسيدن به دريافت اجازهء اجتهاد از استادش كاشف الغطاء قدس سره نزد هيچ كس اين اجازه را به دو نمىدهد كه نسبت به سيّد يا شيخ بودن استادش بى اطّلاع باشد و نام او را « محمّد آل حسين كاشف الغطاء » آورَد ، در حالى كه نام صحيح ايشان « شيخ محمّد حسين آل كاشف الغطاء » است ؛ نامى كه حتّى عوام مردم نجف نيز آن را مىدانند .
اين خطا بارها در كتاب نامبرده تكرار مىشود و او « استاد » خود را « سيّد » معرفى مىكند و روشن است كه اين دليل بر بطلان ادّعاى شاگردىِ او نزد شيخ كاشف الغطاء و دريافت اجازهء اجتهاد از ايشان كافى است .
اين ادّعاى او كه در لابلاى متون درسى خدشههاى زيادى را متوجّه اهلبيت عليهم السلام يافته چندان كه به بطلان شيعه باور كامل پيدا كرده گواه آن است كه وى از متون درسى حوزه هيچ آگاهى ندارد و در حوزه درسى نخوانده است و گرنه مىدانست كه طلبهء حوزهء علميه سالهاى نخست تحصيلش را به فراگيرى صرف ، نحو ، بلاغت ، منطق و فقه غير
الرد الوجيز على كتاب ' لله ثم للتاريخ '" ( افشاى يك توطئه ) ( فارسى ) " — صفحة 18
مساهمون: الشيخ علي آل محسن
ص١٨