شارح گويد : كسانى كه واجب است بازگشت ايشان به دنيا بر دو قسمند يكقسم كسانى هستند كه بدليل عقلى و نقلى ثابت شده است معاودت و بازگشت ايشان و اين طايفه كسانى هستند كه از براى ايشان حقى است در نزد خداى تعالى از ثواب بر اعمال يا عوض زحمات و صدمات تا آنكه آن حق برسد بايشان يا اينكه بر ايشان حقى ثابت شده است از عقاب يا عوض تا از ايشان دادخواهى شود و جزاى عمل خود را ببينند و آن حق از آنها گرفته شود و طايفه دوم كسانى هستند كه در دنيا برايشان تكليفى نبوده خواه از نوع انسان باشند مانند اطفال و ديوانگان يا از ساير حيوانات باشند مانند درندگان و چرندگان و پرندگان از حيوانات خاكى و آبى و هوائى و دليل بر حشر اينها آيات قرآنى و اخبار صحيحهء متواتره است مانند آيهء شريفه
( وَ ما مِنْ دَابَّةٍ فِي الْأَرْضِ وَ لا طائِرٍ يَطِيرُ بِجَناحَيْهِ إِلَّا أُمَمٌ أَمْثالُكُمْ ما فَرَّطْنا فِي الْكِتابِ مِنْ شَيْءٍ ثُمَّ إِلى رَبِّهِمْ يُحْشَرُونَ ) )
محصل مضمون آيه آنكه نيست حيوان جنبنده در زمين و نه مرغ پرنده به دو بال مگر آنكه تمام طوايفند مانند شما فروگذار ننمودم چيزيرا از كتاب آنگاه تمام ايشان محشور خواهند شد بسوى پروردگار خود و چون حشريكه براى جزاى اعمالست فرع تكليفست و تكليف بر اين طايفه نيست پس دليلى از عقل بر وجوب حشر آنها نباشد ولى چون قرآن و اخبار صحيحه بر آن وارد شده است البته محشور خواهند شد .
مبحث سوم در بيان اينكه اقرار بهرچه پيامبر گرامى آورده واجب است
مصنف گويد : و واجبست اقرار نمودن بهرچه پيغمبر آن را آورده است از جانب خدا و به آن خبر داده است مانند صراط و ميزان و سخن گفتن