فصل چهارم در بيان اين است كه پيغمبر ما اشرفست از تمام انبياء و اكمل و افضلست از تمام ايشان و آن به چند دليل ثابت مىشود .
اول آنكه ما در فصل دوم ثابت نموديم اينكه اين دين اشرفست از تمام اديان و اينكه اينشرع اشرفست از ساير شرايع پس كسى كه حامل آنست و فرستاده شده است بر اينكه آن را ببندگان تعليم نمايد و مردم را بسوى آن ارشاد كند البته اكمل و اشرف خواهد بود چونكه حامل علم اشرف خواهد بود چنانچه در فصل اول دانستى .
دوم اينكه آنحضرت اعلم است از تمام انبياء زيرا كه تمام علوم ايشان در نزد او جمع گشته و علاوه بر علوم ايشان علم به احكام شريعت خود كه مخصوص است بامت او نيز بر آنعلوم اضافه شده و هركس كه اعلمست اشرف خواهد بود زيرا كه شرفى مانند علم نيست .
سوم آنكه آنحضرت بابدان جسمانى خود بمعراج تشريف برد تا بعرش اعلى بلكه بمقام قاب قوسين او ادنى رسيد و اين دليل است بر كمال قرب آن جناب به حضرت احديت بنحويكه هيچ ملك مقربى و نه نبى مرسلى بمقام او نميرسد .
چهارم آنكه مقام وسيلت و شفاعت كبرى مخصوص است به آن حضرت حتى آنكه در روز قيامت جميع پيغمبران نجات خود را جويا شوند و فرياد وانفسى برآورند و آنسرور در غم امت باشد و واامتى گويد .
پنجم آنكه آن جناب مبعوث شده است بر جن و انس بالاتفاق و اين امر براى پيغمبران سابق اتفاقى نيست چونكه به اعتقاد اهل كتاب نبوت موسى عليه السّلام و عيسى عليه السّلام مخصوص بوده ببنى اسرائيل هرچند كه اين اعتقاد صحيح نيست به اعتقاد ما بلكه نبوت پيغمبران اولى العزم عام است
ترجمه شرح باب حادى عشر يا جامع شهرستانى ( فارسى ) — صفحة 166
مساهمون: العلامة الحلي
ص١٦٦