كه چهرهشان را با آستينهايشان از من مىپوشانند . او اين سخن را هنگامى مىگفت كه با دستش كه بر روى سرش گذاشته بود اشاره مىكرد .
و احمد گفت كه از رابعه شنيدم كه مىگفت : باريدن برف را نديدم مگر اينكه از پراكندگى صفحات سرنوشت ياد آوردم ، و ملخها را نديدم مگر اينكه از روز حشر ياد كردم ، و صداى مؤذّنى را نشنيدم مگر اينكه از منادى روز قيامت ياد كردم .
و به همان اسناد احمد گفت : چندين بار رابعه را صدا كردم و پاسخم نگفت . پس از ساعتى گفت : آنچه مرا از پاسخ گفتنت باز مىداشت اين بود كه قلب من از شادىاى نسبت به خداى تعالى پر بود و آنگاه نمىتوانستم جوابت گويم .
شرح
( 90 ) . دربارهى رابعه بنت اسماعيل همچنين بنگريد : نفحات الانس 617 ، الدر المنثور ج 6 / 203 ، طبقات الاولياء مناوى ج 1 / 291 - 93 ، طبقات الكبرى شعرانى 1 / 66 ، طبقات الاولياء ابن ملقن 408 ، جامع كرامات اولياء نبهانى 59 ، اعلام النساء ج 1 / 430 - 32 شذرات الذهب 2 / 110 ، اعلام النساء 1 / 423 ، سير اعلام النبلاء 8 / 217 ، الوافى بالوفيات 14 / 72 . در كتابهاى طبقات الاولياء و الوافى نام وى رايعه و در ديگر منابع رابعه ذكر شده است . - م ابن جوزى دربارهى رابعه بنت اسماعيل مىنويسد :
نسب وى به ابو بكر بن ابو الدنيا مىرسد . ابو عبد الرحمن سلمى گفت كه رابعه عدويه و رابعه بنت اسماعيل در نام خود و نام پدر باهم شريك بودند . آنچه در احاديث از همسر رابعه نقل شده اينكه رابعه شامى رايعه بوده و به جاى باء ياء درست است . و رابعه عدويه اهل بصره بوده ، درحالىكه رابعه بنت اسماعيل از مردم شام بوده است .
ابن ناصر از ابو الغنائم بن نرسى نقل كرد كه گفت : رابعه با باء با نقطهاى در زير آن رابعه عدويه و رابعه با ياء با دونقطه در زير آن رابعه شامى است .
احمد بن ابى الحوارى گفت : به رابعه كه براى نماز برخاسته بود گفتم ، و او در آن زمان همسر من بود ، ما ابو سليمان را ديديم و با او عبادت كرديم ، اما كسى را نديديم كه از